با سلام خدمت شما کاربران گرامی امروز بریا شما یک تصویر پس زمینه برای شما اماده کرده ام که کار خودم است.
امیدوارم که از ان خوشتان بیاید.
این تصویر با اندازه 1024×768 می باشد
برای دریاف ان به ادامه مطلب بروید.
شدّت فتنه ها و کثرت ابتلائات و فزونى مشاکل و انحرافات در دوره غیبت حضرت مهدى(علیه السلام)، اقتضا مى کند که ایمان آوردگان و پیروان ولایت همواره بر حذر بوده، و نسبت به عقیده و عمل خویش مراقبت بیشترى داشته باشند. در این باب، نکاتى چند از کلام معصومین سلام اللّه علیهم، دقت و تعمّق بیشترى مى طلبد:
امام صادق (علیه السلام) فرمود:
«یأتى على النّاس زمان یغیب عنهم امامهم»، زمانى بر مردم فرا رسد که پیشواى شان غایب گردد.
زراره پرسید: در آن زمان مردم چه کنند؟ فرمود:
«یتمسّکون بالأمر الذى هم علیه حتّى یتبیّن لهم»، به همان امر ولایتى که دارند چنگ زنند، تا بر ایشان تبیین شود.( [1] )
و در کلامى دیگر فرمود: «طوبى لشیعتنا المتمسکین بحبلنا فى غیبة قائمنا».( [2] )
خوشا به حال شیعیان ما ! آنان که در زمان غیبت قائم ما به ریسمان ولایت ما
تشیّع
عدم تأثیر عوامل تاریخى در پیدایش تشیّع
پرسش اول:
آیا عوامل تاریخى در پیدایش تشیّع مؤثر بوده است؟ یا این آیین یک برنامه اعتقادى است که از آیات قرآن و فرمایشات صریح رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم)استفاده شده است؟
پاسخ:
در این جا براى روشن شدن موضوع و این که در پیدایش شیعه و اعتقاد به وجود امام منجى(علیه السلام)، حوادث و علل تاریخى هیچ نقشى نداشته اند و تمامى اعتقادات شیعه یک برنامه تمام عیار اسلامى است که از همان منابع و مآخذى که سائر معتقدات مسلمانان از مبدأ تا معاد استفاده مى شوند، اخذ شده اند به توضیح چند مطلب مى پردازیم:
الف ـ پى ریزى و شکل گیرى تشیع در عصر رسالت:
بر طبق دلایل محکم تاریخى و احادیث متواتر پى ریزى و شکل گیرى تشیع در همان عصر رسالت انجام گرفته است و از سال هاى آغاز دعوت پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) این کار شروع شده و از طریق طرح حدیث ثقلین و ابلاغ رسمى و همگانى آن در جریان غدیر خم و... پایان یافته است.
البته رسول خدا(صلى الله علیه وآله وسلم) در آن بیمارى که منجر به رحلت شان شد مى خواستند که آن به صورت کتبى هم نوشته شود که به شهادت ادله محکم تاریخى و روایات معتبر با منع عمر و بى ادبى یى که به پیامبر خدا شد آن حضرت را از نوشتن آن بازداشتند.
(حضرت مهدى (علیه السلام) در احادیث قدسى)
1 ـ خداوند فرمود: «اى پیامبر! بوسیله تو و پیشوایان از نسل تو بر بندگان خویش رحمت مى آورم، و به وسیله قائم از بین شما، زمین خود را با تسبیح و تقدیس و تهلیل و تکبیر و بزرگداشت مقام الوهیّت، آباد مى سازم.
و به وجود او زمین را از دشمنانم پاک مى کنم و آن را میراث اولیاى خویش قرار مى دهم، و به وسیله او کلمه توحید را تعالى بخشیده، کلمه کافران را به سقوط مى کشانم، و به دست او و با علم خود سرزمین ها و دل بندگانم را حیاتى تازه مى بخشم و گنج ها و ذخیره هاى پنهان را به مشیت خود برایش آشکار مى سازم.
و با اراده خود او را بر نهانى ها و مکنونات قلبى دیگران آگاه مى گردانم و با فرشتگان خود او را یارى مى رسانم تا در اجراى فرمان من و تبلیغ دین من مددکار او باشند. او به حقیقت ولىّ من است و به راستى هدایتگر بندگان من مى باشد.»( [25] )
2 ـ امام باقر(علیه السلام) در وجه نامگذارى حضرت «مهدى (علیه السلام)» به «قائم آل محمد(صلى الله علیه وآله وسلم)» حدیثى قدسى روایت فرمود: «زمانى
(مهدى (علیه السلام) و قرآن)
الف) همپاى قرآن:
اینکه پیامبر اکرم (صلى الله علیه وآله وسلم) در سفارش مشهور خویش فرمود: «انى تارک فیکم الثقلین کتاب اللّه و عترتى ما ان تمسّکتم بهما لن تضلّوا ابداً»( [5] ) و بدین سان بر همپایى و همراهى خاندان خویش سلام اللّه علیهم با قرآن کریم، تأکید نمود، دلالت بر این دارد که در زمان ما، کتاب خدا قرآن کریم جز در کنار مهدى آل محمد (صلى الله علیه وآله وسلم) که یگانه ذخیره و باقیمانده این دودمان پاک است،
